❗Kochani,
➡ Zbliża się 40. Dzień po naszej córeczce Zuzi.
✅Zapraszamy Was wszystkich do nas na wspólną modlitwę. Nie zapraszamy indywidualnie. Zapraszamy Wszystkich komu Zuzia jest bliska i kto chce w tym ważnym dniu łączyć się w modlitwie, być razem z nami. Swoją obecnością na pogrzebie daliście nam dużo siły, wsparcia i miłości. Liczymy na to, że i tym razem będzie tak samo. Czekamy na Was. Czaka na Was, Wasze modlitwy i Waszą obecność Zuzia.
📆 21 lipiec (wtorek) 2026 r.
🕘godz. 9:00 Boska Liturgia
📍Cerkiew św. Anny w Boratyńcu Ruskim
✅Po zakończeniu nabożeństwa, zapraszamy wszystkich na skromny poczęstunek przy Cerkwi.
✔Jeżeli nie możesz być w tym dniu razem z nami:
➡ 🕯 Każdy z Was może postawić świecę za duszę Zuzi:
https://boratyniec.pl/produkt/zapal-swiece-za-zmarlych/
➡ Podać Zapiskę – Karteczkę za zmarłych
https://boratyniec.pl/produkt/zapiska-za-zmarlych/
〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰
☦ Znaczenie 40. dnia
W teologii prawosławnej 40. dzień po śmierci zajmuje szczególne miejsce. Zgodnie z nauczaniem Cerkwi i jej Tradycją jest to czas, w którym kończy się ziemska wędrówka duszy i następuje sąd szczegółowy, tradycyjnie nazywany Małym Sądem. Po doświadczeniu piękna raju i grozy oddalenia od Boga dusza staje przed Chrystusem, aby otrzymać przedsmak swojego stanu aż do czasu powszechnego Sądu Ostatecznego.
Okres ten zamyka czas szczególnej żałoby, a modlitwy bliskich oraz nabożeństwo żałobne sprawowane tego dnia są pokornym błaganiem Boga o miłosierdzie dla zmarłego, odpuszczenie jego dobrowolnych i mimowolnych grzechów oraz dar życia wiecznego. Liczba czterdzieści ma głęboką wymowę biblijną. Nawiązuje między innymi do czterdziestego dnia po Zmartwychwstaniu Chrystusa, kiedy dokonało się Jego Wniebowstąpienie, będące znakiem przejścia od rzeczywistości ziemskiej do chwały Królestwa Bożego.
Dla Boga wszyscy żyją (Łk 20,38), a śmierć fizyczna jest przejściem do życia wiecznego. Dusze zmarłych zachowują świadomość, pamięć oraz miłość do tych, których pozostawili na ziemi. Miłość ta wyraża się przede wszystkim we wzajemnej więzi Kościoła oraz w modlitwie.
Zmarli nie mogą już sami podejmować pokuty ani pomnażać swoich dobrych uczynków. Cerkiew wierzy jednak, że modlitwa Kościoła, jałmużna składana w ich intencji oraz przede wszystkim wspominanie ich podczas Boskiej Liturgii są wyrazem miłości i pokornym błaganiem Boga, który w swoim miłosierdziu może odpuścić ich grzechy i udzielić im swojej łaski. Wszystko to dokonuje się nie mocą samych ludzkich działań, lecz dzięki niewyczerpanemu miłosierdziu Bożemu.
Najpełniejszym wyrazem tej duchowej więzi jest Proskomidia, pierwsza część Boskiej Liturgii. Kapłan wyjmuje z prosfor cząstki za żywych i za zmarłych, a następnie układa je na dyskosie wokół Baranka – cząstki przeznaczonej do konsekracji, symbolizującej Chrystusa. Po zakończeniu Liturgii cząstki te zostają zanurzone w Świętym Kielichu ze słowami:
Obmyj, Panie, grzechy wszystkich tu wspomnianych czcigodną Krwią Twoją, modlitwami świętych Twoich. Amen.
Gest ten wyraża modlitwę całego Kościoła za żywych i zmarłych oraz ich duchową jedność w Chrystusie. Jest świadectwem wiary, że przez Ofiarę Eucharystyczną i nieskończone miłosierdzie Boga wszyscy należący do Jego Cerkwi pozostają zjednoczeni w jednej wspólnocie miłości i nadziei na zmartwychwstanie.
